خلاصه مطلب اینکه سرویس تشریفشو برد و دردونه با قیافه مغموم و درمانده و ملتمس منو نیگا میکرد

دلم نیومد برا تنبیه تو خونه نگهش دارم ، یه فکری کردم و گفتم برا تنبیه باید خودت تنها بری مهد .

دردونه : منکه بلد نیستم راهو:(
من : با تاکسی میری خودت میگی کجا میخوای بری ، خودتم پولشو میدی !

دردونه که کیفشو دو بنده رو کولش گذاشته بود سریع یه بندش رو در اورد و پولو گذاشت تو جیب بغل کیفش اومدم کمکش کنم بازم دو بنده بندازه کیفش رو اما با یه حالت بزرگونه ای گفت : نه مامان بذار میخوام مثه اونا که میرن مدرسه یه وری باشه !!!!!!!!!!

بعد هم رفت در تاکسی رو باز کرد گفت : سلام ، میرم مهد آرمنو ... و نشست

تا نیم ساعت تکرار این صحنه ها و حرفا تو ذهنم لبامو غرق خنده میکرد و دلم رو غرق امید ....

پ .ن : خدایا خیلی کمکم کن .........

داخواه نوشت : سکوتت را میگذارند پای کم آوردنت

عمرا بفهمند داری جان میکنی تا احترامشان را نگه داری .... عمرا !!